English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

Z. Wielgosz, J. Dolanowska

Optymalizacja operacji wydzielania poliwęglanu (PC) z roztworu

w procesie wytwarzania PC metodą polikondensacji na granicy faz

Polimery 2000, nr 2, 123


Streszczenie

Zbadano wpływ różnych wytrącalników (ketonów, węglowodorów – również chlorowanych) oraz dodatku wody na przebieg procesu wytrącania i na właściwości poliwęglanu wydzielonego z 10-proc. roztworu polimeru w chlorku metylenu. Zaobserwowano, że trzy spośród zastosowanych wytrącalników – aceton, MEK (keton etylowo-metylowy) i MIBK (keton izobutylowo-metylowy) umożliwiają otrzymy­wanie poliwęglanów w dogodnej postaci proszku o dobrej stabilności termicznej i właściwej barwie. Określono najkorzystniejszy stosunek objętościowy roztworu polimeru do wybranych wytrącalników, aby zapobiec stratom poliwęglanu niewytrącającego się z fazy organicznej; ustalono, że zarówno w przypadku MIBK, jak i acetonu wynosi on 1:1,1, natomiast w przypadku MEK uzyskuje się porównywalną wydajność wytrącania w warunkach stosunku objętościowego wynoszącego aż 1:1,5. Ze względu na łatwiejszą regenerację i mniejsze zagrożenie pożarowe za optymalny nierozpuszczalnik z pary aceton i MIBK uznano ten ostatni. Woda nie okazała się korzystnym dodatkiem w procesie wytrącania polimeru.
Słowa kluczowe: wytrącanie poliwęglanu z roztworu, metody wydzielania polimerów, nierozpuszczalnik
Z. Wielgosz, J. Dolanowska (269.8 KB)
Optymalizacja operacji wydzielania poliwęglanu (PC) z roztworu w procesie wytwarzania PC metodą polikondensacji na granicy faz