English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

Z. Florjańczyk, E. Rogalska-Jońska, K. Nawrocka, A. Molenda, M. Affek

Polimery glinoorganiczne

Polimery 2002, nr 9, 611


Streszczenie

Przedstawiono ogólną charakterystykę metod syntezy i możliwości stosowania polialumoksanów, czyli polimerów o łańcuchach głównych utworzonych z wiązań -Al-O- i zawierających po jednej grupie organicznej przy atomach glinu. Na podstawie danych z literatury i wyników prac własnych szczegółowo omówiono syntezę, budowę i reaktywność dwóch grup polimerów glinoorganicznych. Pierwszą z nich stanowią karboksyalumoksany otrzymywane w reakcjach naturalnego minerału — bemitu [Al(O)OH]n — z kwasami karboksylowymi. Polimery te tworzą nanocząstki z zachowanym rdzeniem nieorganicznym oksywodorotlenku glinu oraz z powłoką organiczną. Uwarunkowany rodzajem użytego kwasu typ tej powłoki (hydrofobowy lub hydrofilowy) umożliwia powstawanie stabilnych dyspersji w środowiskach zarówno lipofilowych, jak i hydrofilowych. Autorzy zbadali możliwość wykorzystania karboksyalumoksanów z grupami akrylowymi jako czynników sieciujących w układach ulegających polimeryzacji rodnikowej. Drugą grupę omówionych polimerów glinoorganicznych stanowią alkoksykarboksylany glinu powstające w reakcji kwasów karboksylowych z alkoholanami glinu i dalszej termicznej kondensacji albo hydrolitycznej kondensacji wstępnie utworzonych pochodnych Al. Są to polimery koordynacyjne o strukturze liniowej lub usieciowanej, w których atomy Al ulegają połączeniu wiązaniami mostkowymi utworzonymi z udziałem ligandów organicznych. Do produktów tych można wprowadzać różne grupy funkcyjne, co umożliwia ich wykorzystywanie w charakterze reaktywnych napełniaczy w kompozytach na podstawie polimerów organicznych.


Słowa kluczowe: polimery glinoorganiczne, karboksyalumoksany, alkoksykarboksylany glinu, synteza, struktura, czynniki sieciujące rodnikowo, napełniacze reaktywne
Z. Florjańczyk, E. Rogalska-Jońska, K. Nawrocka, A. Molenda, M. Affek (939.5 KB)
Polimery glinoorganiczne